DESIGN με το ξύλο: Dear Disaster…

ΑΓΑΠΗΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ… είναι ο τίτλος που έδωσε η Σουηδή Jenny Ekdahl στην διπλωματική της εργασία – ένα ξύλινο ντουλάπι έργο τέχνης- όταν αποφοίτησε το 2012 από τη σχολή βιομηχανικού σχεδιασμού του πανεπιστημίου Lund της Σουηδίας.

Αν και πέρασαν από τότε αρκετά χρόνια και μόνο ο τίτλος του έργου – σαν να θέλει να καλοπιάσει την καταστροφή- το κάνει εξαιρετικά ενδιαφέρον για μας στην Ελλάδα, από τη στιγμή που η λέξη καταστροφή σε εθνικό ή ατομικό επίπεδο μάς έχει γίνει έμμονη ιδέα.

Η Jenny Ekdahl ενσάρκωσε την ιδέα της χρησιμοποιώντας ως Σουηδή – τι άλλο θα μπορούσε; – το ξύλο, ειδικότερα την αφή του ξύλου.

Το Dear Disaster είναι ένα έργο με πολύ δυνατό κόνσεπτ, φρέσκο, πρωτοποριακό και διαδραστικό.
Διαδραστικό διότι, όταν στις εκθέσεις εικαστικών έργων τοποθετούνται καρτελάκια που λένε ευγενικά στους επισκέπτες παρακαλούμε μην αγγίζετε τα έργα, το Dear Disaster σε προκαλεί να το αγγίξεις και να κάνεις παιχνίδι με τα δάχτυλά σου, γιατί αν δεν το αγγίξεις θα είναι σαν να μην το είδες.
Και ασυναίσθητα να αφήσεις κι εσύ τα ίχνη του χαρακτήρα σου πάνω στο έργο!

Πως γίνονται όλα αυτά;
Το Dear Disaster αφορά την επιφάνεια του ενός ντουλαπιού, όπου πάνω της έχουν τοποθετηθεί πάνω από τέσσερις χιλιάδες κομματάκια ξύλου, κομμένα σαν λέπια ή σαν σταγόνες νερού.

  

Η μια όψη όλων των κομματιών έχει το χρώμα της οξιάς, οπότε η όλη επιφάνεια φαίνεται σαν μια πεδιάδα.
Η άλλη όψη των κομματιών είναι βαμμένη μπλε, λευκή ή γκρι.
Αγγίζοντας με τα δάχτυλα το κομματάκια, μπορούν να γυρίσουν από τη μία όψη στην άλλη και να δημιουργήσουν γραφήματα με βάση το νερό και τα κύματα.

Δείτε το σχετικό βίντεο

Η Ekdahl είπε ότι εμπνεύστηκε από την ιδέα ότι η δημιουργική απεικόνιση μέσω γραφημάτων φυσικών καταστροφών μπορεί να βοηθήσει την ψυχολογική διαδικασία ανάκαμψης των παθόντων μετά την εκδήλωση μια φυσικής καταστροφής.

Διαβάστε παρακάτω τι έχει πει η δημιουργός για το έργο της και στο τέλος κάποια χαρακτηριστικά σχόλια που έγιναν σε ιστοσελίδες που παρουσίασαν το έργο της στο διαδίκτυο.

Τι έχει πει η σχεδιάστρια για το έργο της

– Η φυσική καταστροφή είναι ένα γεγονός που συνδέει καταστροφή, αγωνία και θλίψη.
Αλλά μια φυσική καταστροφή είναι επίσης ένα φαινόμενο που συναρπάζει, όμορφο και ταυτόχρονα τρομακτικό.
Αυτή η αντίθεση αγάπης-μίσους με τη φύση ήταν το σημείο εκκίνησης του έργου της διπλωματικής μου διατριβής.

– Θέλησα να δημιουργήσω ένα αντικείμενο που θα μπορούσε να απεικονίζει τόσο τη συντριπτική υπεροχή των φυσικών δυνάμεων, όσο και την ψυχολογική διαδικασία της ανάκαμψης μετά από μια φυσική καταστροφή.
Περιγράφοντας τις φυσικές καταστροφές με γραφήματα, διαγράμματα και απλοποιημένες εικόνες, τα γεγονότα γίνονται ευκολότερο να τα αγκαλιάσεις.

– Ως εκ τούτου, ένα μέρος της διπλωματικής μου εργασίας, διερευνά ποια σχήματα, υφές ή πρότυπα της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως ο ρυθμός, η πολυπλοκότητα, ή η παιχνιδιάρικη διάθεση κεντρίζουν αυτόματα το ενδιαφέρον και τη δυνατότητα να αφήσουν οι άνθρωποι τα προσωπικά τους αποτυπώματα σε ένα αντικείμενο.

– Το ντουλάπι είναι ένας τρόπος για τον χρήστη να πει την ιστορία του, να ανοίξει μια συζήτηση σχετικά με τη θλίψη και το φόβο του, αλλά και για επανακτήσει την εμπιστοσύνη του στη φύση μετά από ένα ακατανόητο γεγονός.

– Η λειτουργία του έργου επαφίεται στο χρήστη, τον οποίο παρακαλεί ανάλογα με την νοοτροπία του να επιδείξει την προσωπικότητα, τα συναισθήματα και τα προσωπικά του σημάδια.
Το έργο προσφέρει μια απτική βοήθεια (αφή) δίνοντας τη δυνατότητα στο χρήστη να κρύψει ή να αναδείξει κάτι, ανάλογα με το τι θα αποφασίζει να κάνει.
Έτσι, μερικές φορές η διαδικασία αυτή μπορεί να είναι, όπως το γύρισμα σελίδων στη ζωή για ένα νέο ξεκίνημα.

– Το ντουλάπι αντιπροσωπεύει το νερό, καθώς και την απουσία νερού, αντίθεση που επίσης αποτελεί μια φυσική καταστροφή.
Όταν σκάει η λάσπη από την ξηρασία παράγει ένα παρόμοιο μοτίβο και ως εκ τούτου, επέλεξα να χρησιμοποιήσω αυτή τη δομή στο σχεδιασμό μου.

– Το ντουλάπι είναι κατασκευασμένο από ξύλο οξιάς και η κινούμενης δομής πόρτα αποτελείται από μικρά ξύλινα λέπια. Όλα μαζί είναι περισσότερα από 4.000 κομμάτια, που τα σχεδίασα και τα κατασκεύασα μόνη μου.

Σχόλια από το διαδίκτυο:
– Έργο πολύ φρέσκο, διαδραστικό και ελκυστικό ναι, αλλά πώς ακριβώς αλληλεπιδρά το ντουλάπι με τον χρήστη ώστε να πει την ιστορία του, να κάνει συζήτηση σχετικά με τη θλίψη και το φόβο του, να επουλωθούν τα τραύματά του μετά από μια φυσική καταστροφή που έχει εξαφανίσει το σπίτι και τους αγαπημένους του; Όχι, ακόμη και χρόνια μετά το γεγονός είναι ειλικρινά προσβλητικό για τα τυχόν θύματα να προτείνεται κάτι με τέτοιες θαυματουργές θεραπευτικές δυνάμεις.
– Roberta Mutti: Δεν ξέρω τι να πω ακριβώς. Έχω πληγεί από πλημμύρα, πυρκαγιά κι έναν σεισμό, γι ‘αυτό λέω ότι όλα αυτά είναι απολύτως βλακείες. Συγνώμη.
– Το έργο αυτό είναι πραγματικά συνταρακτικό !
– Μεγάλο έργο, συγχαρητήρια στη σχεδιάστρια για μια τέτοια έξυπνη χρήση του σχεδιασμού. Δεν είμαι σίγουρος για ποιο λόγο αυτό το έργο πρέπει να είναι μέρος ενός ντουλαπιού- εκτός κι αν αυτό συνδέθηκε περισσότερο με την προσδοκία, αλλά με ικανοποιεί πλήρως η θεωρία πίσω από τα κομματάκια, καθώς και η λεπτή επιλογή του σχήματος και των χρωμάτων τους.