Τουρισμός και ξυλουργική βιομηχανία

Σ’ όλα τα μέρη του κόσμου, τα τρόφιμα, τα ρούχα και το κατοικημένο περιβάλλον (κατοικίες, ξενοδοχεία, καταστήματα, επιπλώσεις /διακόσμηση εσωτερικών και εξωτερικών χώρων, διάφορες κατασκευές κτλ.), αυτά τα τρία πράγματα συνιστούν αυτό που λέγεται υλικός πολιτισμός της καθημερινής ζωής των ανθρώπων ενός τόπου.

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, όπου ο τουρισμός αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα της εθνικής οικονομίας, το επίπεδο του υλικού πολιτισμού έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.

Μπορεί οι ξένοι που έρχονται από κάθε γωνιά της γης για να δουν την Ελλάδα, εκπληρώνοντας πολλοί απ’ αυτούς ένα όνειρο ζωής, να έλκονται από την αρχαία μας ιστορία, τη θάλασσα και τον ήλιο, όμως, για να ξαναέρθουν και να στείλουν και τους φίλους τους πρέπει να μείνουν ευχαριστημένοι και ενθουσιασμένοι από τη διαμονή τους στην Ελλάδα (σήμερα αυτό λίγο-πολύ συμβαίνει από μόνο του, αλλά το θέμα είναι η εξέλιξη και η προσαρμογή στις νέες ανάγκες του τουρισμού, οι οποίες αλλάζουν ανά δεκαετία).

Πέρα από την ποιότητα των τουριστικών υπηρεσιών που ο ρόλος τους είναι προφανής και δεν θα τον σχολιάσουμε εμείς, έχει τη σημασία της και η αισθητική των τουριστικών χώρων.

Ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, καφετέριες, μπαρ, ταχυφαγεία, οργανωμένες παραλίες, εμπορικά καταστήματα, γυμναστήρια, φαρμακεία, δημόσιοι χώροι κτλ. πρέπει να είναι επιπλωμένα και διακοσμημένα με προϊόντα που σχεδιάζονται και κατασκευάζονται στην Ελλάδα, κατά το δυνατόν με δικά μας υλικά, όπως ξύλο, πέτρα, μάρμαρο, χυτό αλουμίνιο κ.ά.

Ένα παράδειγμα κατασκευής με ελληνικά χαρακτηριστικά είναι η σιδεριά στη βάση των δοκών της πέργκολας για να μην βρέχεται το ξύλο όταν, κατά την ελληνική συνήθεια, δροσίζουμε το καλοκαίρι με το λάστιχο το δάπεδο.

Αλλά έχουμε και πολλά αρνητικά παραδείγματα:
Την περασμένη δεκαετία στον κρατικό ΑΣΤΕΡΑ Βουλιαγμένης για να ανανεώσουν το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα του ξενοδοχείου επίπλωσαν τις καμπάνες με μεξικάνικα έπιπλα.
Αλλά οι επισκέπτες δεν θα ’πρεπε να βλέπουν στην Ελλάδα μεξικάνικες καμπάνες, αλλά μια αντίστοιχη ελληνική πρόταση.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα καθίσματα.
Κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται εκατομμύρια καθίσματα.
Τα περισσότερα απ’ αυτά είναι εισαγόμενα με αποτέλεσμα όταν κάθεσαι να αιωρούνται οι αγκώνες γιατί είναι σχεδιασμένα για σωματότυπο Ασιατών.

Η άσχημη πλευρά του κατά τα άλλα χρήσιμου μπετόν, που είναι πανταχού παρόν στις τουριστικές κατασκευές, ασχημίζει και το περιβάλλον και τη ζωή μας.
Υπάρχει φάρμακο που θεραπεύει αυτή την κατάσταση.
Είναι οι ξύλινες κατασκευές.

Με το ξύλο μπορούμε να αλλάξουμε την ασχήμια των τουριστικών χώρων, γιατί το ξύλο με την καταλυτική του παρουσία κατευνάζει την απωθητική ψυχρότητα που αναδύουν, πέραν του μπετόν και τα άλλα ψυχρά υλικά όπως το αλουμίνιο, τα πλακάκια, το μάρμαρο, η πέτρα, τα κρύσταλλα, τα πλαστικά κτλ.

Ο συνδυασμός ξύλου-μπετόν αλλάζει άρδην την αισθητική μιας κατασκευής.
Για παράδειγμα, η ξύλινη εξωτερική επένδυση-cladding- ενός τοίχου από μπετόν επαναφέρει την αισθητική ισορροπία, αλλά και την ενεργειακή προστασία του κτιρίου.
Η παρουσία ξύλου σε μια είσοδο φωνάζει σιωπηλά από μόνη της «καλώς ήρθατε!».

Δυστυχώς όμως, δεν λείπουν και τα αυτογκόλ!
Παράθυρα παραδοσιακών οικισμών, διατηρητέων κτιρίων και μοναστηριών, αντί για ξύλο γίνονται με αλουμίνιο, κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια.
Η τιμωρία να είναι παραδειγματική.

Αφού ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας μας, θα ’πρεπε του υπουργείο Τουρισμού, σε συνεργασία με τους κλαδικούς φορείς των ξενοδόχων και των άλλων τουριστικών επαγγελμάτων, να διοργανώνουν κάθε χρόνο έναν σοβαρό (π.χ. μέσω ΤΕΕ) πανελλήνιο διαγωνισμό σχεδιασμού και κατασκευής (κατά το δυνατόν με εγχώρια υλικά) προϊόντων, αντικειμένων και κατασκευών που χρησιμοποιούνται στον εξοπλισμό, την επίπλωση και τη διακόσμηση των τουριστικών χώρων, από έπιπλα, βιτρίνες, εισόδους υποδοχής, σερβίτσια, ξαπλώστρες, κατασκευές σκίασης κτλ. μέχρι αναμνηστικά τουριστικά χειροτεχνήματα.

Τα σχέδια των διαγωνιζόμενων, με την κατάλληλη προβολή και διαχείριση του θέματος, θα δίδονταν μετά στους ενδιαφερόμενους για να τα κατασκευάσουν, συμβάλλοντας έτσι στη διαμόρφωση της επιθυμητής αισθητικής και στην εξύψωση του υλικού πολιτισμού μας που θέλουμε να έχουμε ως μια χώρα, η οποία και στη χειρότερη περίοδό της, όπως η σημερινή, αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς παγκοσμίως.

Η ανάπτυξη του τουρισμού τα τελευταία χρόνια γεννάει ελπίδες και για παράλληλη ανάπτυξη μιας ελληνικής τουριστικής ξυλουργικής βιομηχανίας γύρω από την οποία θα συσπειρωθούν σχεδιαστές, αρχιτέκτονες, διακοσμητές και άλλα σχετικά επαγγέλματα.

Σε κάθε περίπτωση, η συμπαθής τάξη των ιδιοκτητών ξενοδοχείων, ταβερνών, μπαρ κτλ.(με τις αναπόφευκτες αρνητικές εξαιρέσεις πάντα) πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η παρουσία ξύλου στις κατασκευές και τη διακόσμηση του επαγγελματικού της χώρου είναι ευεργετική για όλους.

Το ξύλο έχει αύρα, γοητεύει, δημιουργεί ατμόσφαιρα και φέρνει πελάτες.
Μερικές φορές αυτό δεν το καταλαβαίνουν ούτε οι ιδιοκτήτες, ούτε οι πελάτες που επιλέγουν ένα συγκεκριμένο μαγαζί.

Όποιο και αν είναι το ύφος ενός ξενοδοχείου ή καταστήματος -μοντέρνο, παραδοσιακό, ρουστίκ, μίνιμαλ κτλ.- η τεχνολογία της επεξεργασίας του ξύλου έχει τις κατάλληλες προτάσεις για κάθε περίπτωση διακόσμησης.

Η χρήση περισσότερου ξύλου στο στήσιμο ή στην ανακαίνιση ενός τουριστικού χώρου δεν καταστρέφει τα δάση, ούτε βουλιάζει τον προϋπολογισμό του ιδιοκτήτη.
Το ξύλο έχει λύσεις για όλα τα βαλάντια και φέρνει πίσω τα λεφτά του.

Κώστας Σιμόπουλος